Հայերեն   English   Русский  

Ծնողից երեխային վերցնելու հնարավորություն պետությունն արդեն ունի՝ առանց Ընտանեկան բռնության մասին օրենքի ընդունման. Արշակ Գասպարյան


  
դիտումներ: 1258

«Ընտանեկան բռնության կանխարգելման մասին» օրենքի նախագծի քննարկումները շարունակվում են:

Երեխաների պաշտպանության ցանցի նախագահ Արշակ Գասպարյանն այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ անդրադարձավ նախագծի մի քանի բաղադրիչների:

Նա հիշեցրեց, որ օրենքի նախագիծը քննարկման է դրվել Եվրոպական հարևանության ծրագրի շրջանակներում, ինչպես՝ հակակոռուպցիոն մեխանիզմների և ռազմավարության ներդրումը:

Գասպարյանի խոսքով՝ օրենքի նախագծի կարևորությունը պետք է դիտարկել երկու ՝ համատեղ իրականացվող բարեփոխումների համատեքստում:

Հայաստանը դեռևս 2012 թվականից իրականացնում է քրեական բարեփոխումներ, որը ենթադրում է քրեական արդարադատության խողովակ չպետք է մտցնել մարդկանց առանց անհրաժեշտության: Ըստ դրա՝ պատժողական քաղաքականությունից պետք է անցում կատարել համայնքահեն մոտեցման:

«Մարդիկ, որոնք մտածում են՝ բռնություն գործադրողին պատժել քրեորեն, ավելի խիստ են գործում, քան օրենքը։ Պետք չէ վաղը ունենալ մի իրավիճակ, երբ ամեն երկրորդ տղամարդ քրեակատարողական հիմնարկում է կնոջ նկատմամբ ցուցաբերած վերաբերմունքի պատճառով: Սա կարևոր մոտեցում է, որը բոլոր երկրներում կա»:

Ինչ վերաբերում է սոցիալական ոլորտին, ապա այս առումով ՀՀ-ն գնում էընտանիքը և համայնքը զարգացնելու ուղղությամբ. «Կատարողական փուլում կարևոր է, թե ովքեր են անելու դա, ինչ ձևով, սակայն դա այլ հարց է: Պետության գլոբալ քաղաքականությունը հետևյալն է՝ աջակցել ընտանիքին սեփական ռեսուրսներով լուծել սեփական խնդիրները»։

Երեխաների պաշտպանության առումով, բանախոսը կարևոր, որ պետք է մաքսիմալ ընտանիքահեն ծառայություններ լինեն: Երեխան առաջին հերթին պետք է ապրի իր կենսաբանական ընտանիքում, իսկ հետո արդեն աջակցող մեխանիզմներ ստեղծվեն: Այս առումով ևս այս օրենքը աջակցող կլինի:

Արշակ Գասպարյանի գտնում է, որ արդեն իսկ կարևոր է, երբ պետությունն ընդունում է, որ ունի նման խնդիր:

Նա շեշտեց՝ որքան էլ ասում են, որ այլ օրենքներում կարելի էր այս օրենքի դրույթները ներառել, պետք է նկատել, որ մեր օրենսդրությունն այնքան էլ տուժողահեն չէ: Պաշտպանության ինստիտուտներ չկան: Երբ մեկի տնից գողություն են անում, գուցե հանցագործին պատժում են, բայց տուժողին չեն աջակցում, նա մնում է մենակ . ոչ ոք չի աշխատում նրա հետ. «Նույն խնդիրը կա ընտանեկան բռնության հետևանքով տուժած մարդկանց հարցում: Ընտանեկան բռնությունը խաթարում է այն տեղը, որտեղ մարդը պետք է լինի ամենապահովը՝ տունը: Այս օրենքը մատնանշում է այն մարդկանց, ովքեր ապրել են այս բռնությունը և այն միջոցները, որոնցով նրանց պետք է աջակցեն»:

Ինչ վերաբերում է օրենքի ընդդիմախոսների այն հայտարարություններին, թե օրենքի նախագիծը թույլ է տալիս երեխային խլել ծնողից, Արշակ Գասպարյանն ասաց. « Օրենքներով չեն, մանավանդ այս օրենքով, երեխային չեն խլում ընտանիքներից: Դեռևս 2005-ից երեխայի պաշտպանության ինստիտուտի ներդրումից ի վեր Կառավարության որոշմամբ համայնքային հոգաբարձուների խորհուրդը 7 օրվա ընթացքում երեխայի վրա բացասական ազդեցություն ունեցող, երեխայի դաստիարակությունից խուսափող ծնողից կարող են վերցնել երեխային։ «Վերցնել» բառը չպետք է դիտարկել որպես բարբարոսություն: Կարելի է ուղղակի քննարկել դրա չափորոշիչները»։





Copyright © 2014 — ankakh.com. All Rights Reserved. Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է: