Հայերեն   English   Русский  
������������������������������������������������������������������������������������������������������������
Սարգիս Ռշտունին համոզված է, որ եթե անգամ Սիրիայում պատերազմ չլիներ, միևնույն է, ինքը գալու էր Հայաստան։ Այդ որոշումը նա կայացրել է դեռևս 2008 թ., երբ առաջին անգամ կամավորական ծրագրով եկել է հայրենիք և հասկացել, որ այլևս Սիրիայում անելիք չունի։
2006 թվականին 19-ամյա Վարանդ Կանդիլյանը Սիրիայի Հալեպ քաղաքից տեղափոխվում է Հայաստան: Երիտասարդական բուռն ու թռի-վռի կյանքն այլևս նրան չէր գրավում, նա ուզում էր հիմնովին փոխել իր կյանքը: Եվ այն միտքը, որ ծնողներն իրեն Հայաստան էին ուղարկելու մեն-մենակ, հենց իր սրտով էր: Նա ուզում էր իր ապագան իր ձեռքով կառուցել: Չէ՞ որ ժամանակն էր իրական կյանք մուտք գործելու:
Սիրիական ճգնաժամի առաջին տարիներից սկսած, Հայաստան ժամանեցին բազմաթիվ հայեր: Սակայն մինչև այժմ կան անլուծելի խնդիրներ, որոնց պատճառով սիրիահայերի մշտական բնակությունը Հայաստանում դառնում է անհնարին:
Անի Քալաֆյանը ծնվել է Միացյալ Նահանգներում, 1987 թ.: Նա Հայաստան է տեղափոխվել մեկ տարի առաջ: Պատմում է, որ այնտեղ առանձնապես հայ համայնքի հետ շփում չի ունեցել: Ապրելով Սան Ֆրանցիսկոյում, որտեղ հայկական համայնքը համեմատաբար ավելի նոսր է, անգամ նորմալ հայերեն չի խոսել, հաճախել է ամերիկյան դպրոց, քանի որ հայկական դպրոցներ քիչ կան և հեռու են իրենց բնակության վայրից, սակայն այդ ամենը չի խանգարել, որ նա հետաքրքրվի հայոց պատմությամբ ու Հայաստանով:
Վիգեն Փիլիպոսյանը Հալեպի կենտրոնում հագուստի խանութներ ուներ, որտեղ վաճառվում էր ոչ միայն արտերկրից բերված կանացի հագուստ, այլև սեփական արտադրանքը՝ կանացի մարզական հագուստ: «Ջիլ» կոչվող խանութների ցանցը, որ արաբերեն նշանակում է «սերունդ», Հալեպում մեծ հեղինակություն ուներ: Գործը չափազանց հաջող էր, հատկապես Բայրամի օրերին առևտուրը հասնում էր գագաթնակետին: Վերջին տոներից առաջ Վիգենը սովորականի պես հագուստի մեծ խմբաքանակ էր ներկրել, նաև սեփական հագուստն արտադրել և սպասում էր վաճառքի հաջող օրերին: Սակայն, ...
«Հայաստանի շուկան շատ փոքր է, մենք սովոր ենք 25 միլիոնանոց շուկայի»,- ասում է սիրիահայ Աշոտ Փալուլյանը, որը Հայաստանում զբաղվում է սիրիական համեմունքների վաճառքով և որոշ ապրանքատեսակների արտադրությամբ:
Իսրայելը լավ երկիր է, բայց Հայաստանն ավելի լավն է: Սա ասում է մի 25-ամյա երիտասարդ, որը 8 տարեկանից ապրել է հրեաների երկրում:
Ղազար Հակոբյանը 12 տարեկան էր, երբ 1994 թ. ընտանիքը Հայաստանից տեղափոխվեց նախ Ուկրաինա, ապա հաստատվեց Մոսկվայում:
Աննա Աղաջանյանի ընտանիքը Իռլանդիա է տեղափոխվել 90-ականներին: Հայրը կենսաֆիզիկոս է, մայրը՝ կենսաքիմիկոս: 1990 թ. Աննայի հայրն Անգլիայում մասնակցում է մի գիտաժողովի, որի ժամանակ նույն թեման ուսումնասիրող մի անգլիացի պրոֆեսորից առաջարկ է ստանում մեկ տարով տեղափոխվել Անգլիա և համատեղ ուսումնասիրություններ անցկացնել:
Հունիսի 20-ին Վարդենիս – Քարվաճառ մայրուղով Արցախ են ժամանել հիմնականում ռուսաստանաբնակ շուրջ 200 ընտանիքներ՝ «Արցախ» հայրենակցական միության նախագահ Վարուժան Գրիգորյանի գլխավորությամբ:Հայրենի երկրամասում իրենց ամառային հանգիստը կազմակերպելու նպատակով ավտոերթով Արցախ ժամանածներին Քարվաճառի մատույցներում անձամբ դիմավորելու էր գնացել ԼՂՀ վարչապետ Արայիկ Հարությունյանը: Հանդիսավոր միջոցառմանը մասնակցում էին նաև արցախյան երիտասարդական կառույցների ներկայացուցիչներ:
Copyright © 2014 — ankakh.com. All Rights Reserved. Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է: