Մեր պաշտպանական գիծը լավն է, սակայն հուսալի գիծ չի լինում. Վովա Վարդանով

Պաշտպանության նախարարության կողմից ադրբեջանական դիվերսիայի տեսանյութերի հրապարակումը ռազմական տեսակետից այնքան էլ ճիշտ չէ, քանի որ ստիպված են լինում փոխել դիտակետը, ինչը բավական ծանր աշխատանք է: Սակայն հոգեբանական պատերազմի տեսանկյունից՝ ինչո՞ւ ոչ:

Այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ ասաց Կենտրոնական հրամանատարության հետախույզ, դիվերսիոն հատուկ նշանակության ջոկատի հիմնադիր-հրամանատար, ազատամարտիկ Վովա Վարդանովը:

Այն հարցին, թե լայնամասշտաբ պատերազմի հետևանքները որոնք են լինելու, Վարդանովը նշեց՝ ինքը շատ լավ է պատկերացնում` ինչ տեղի կունենա.

«Պատերազմը 1989-ին թվականի աշնանից սկսվել ու դեռ չի վերջացել, բայց զոհերի ամենամեծ քանակը մենք ունեցել ենք 1993թվականի դեկտեմբերից 1994 թվականի ապրիլի վերջ: պատճառն այն է, որ մենք պաշտպանվում էինք: 93 թվականի վերջին որոշեցինք պաշտպանական մարտեր անել, որովհետև զենք ու զինամթերքը, մարդկանց ռեսուրսների պատճառով չէին կարող շարունակել ու յուրացնել ռազմական տարածքներ: Պաշտպանական մարտերը քիչ զոհ են բերում այն դեպքում, որ հակառակորդը շատ զենք չունի: Մենք երբեմն թույլ ենք տալիս սխալը. թերագնահատում ենք մեր հակառակորդին, բայց նրանք այսօր պատրոնից մինչև 155 մմ արկ են արտադրում: Իսկ մենք, որոշ մարդկանց թեթև ձեռքով գրեթե ոչինչ չենք արտադրում Հայաստանում, սակայն, փառք Աստծո, նրանք հեռացվեցին ՊՆ-ից: Մենք պետք է այդ բացերը շատ արագ լրացնենք» :

1993 թվականին յուրաքանչյուրի գլխին մոտ 400 արկ է ընկել. Հիմա էլ նույնքան հնարավորություն ունեն. «Մեր պաշտպանական գիծը լավն է, սակայն հուսալի գիծ չի լինում, դա ցույց է տալիս ռազմական պատմությունը: Եթե չսթափվենք ու լուրջ չնայենք, հասարակությունը ՊՆ-ից չպահանջի ռեզերվանտների հետ աշխատանքը, որ ոչ թե թղթի վրա լինի, այլ իրականում, եթե խաղաղ բնակչությանը մենք չպատրաստենք, ապա զոհեր կունենանք` այն էլ շատ: Սահմանամերձ գյուղերի բնակիչները պետք է պատրաստի ռեզերվ լինեն, ամեն մեկը գործողության ժամանակ իր դիրքը, տեղը պետք է ունենա»,- շարունակեց նա:

Ըստ նրա՝ հայերի առավելությունը մոտիվացիան է: Մարդիկ գիտեն, որ նահանջելու դեպքում վտանգի տակ են դնում իրենց ընտանիքները:

Ինչ վերաբերում է այն հարցին, թե ներքաղաքական այս իրավիճակում, երբ առջևում ընտրություններ են, ինչ կարող է ձեռնարկել Ադրբեջանը , Վովա ՎԱրդանով նշեց, որ ցանկացած առիթ այդ երկիրը փորձում է օգտագործել: Այսպես 2008 թվականի Մարտի 1-ին հայկական կողմը երկու դիրք կորցրեց, 1996-ին էլ հակառակորդը որոշակի առաջխաղացում է ունեցել: